تبارزا : بيرون آمدند دو حريف براى جنگ . تبارزة ( tab rezat ) ا . ع . مردمان شهر تبريز . تبارك ( tab rak ) ص . پ . - مأخوذ از تازى - مبارك و خجسته و ميمون و بابركت . و خداوند تبارك و تعالى يعنى خداى بزرگ و بلندتر از هر چيز . تبارك ( tab rok ) م . ع . تبارك بالشيئ : فال نيك گرفت به آن چيز . و تبارك الله : پاك و منزه است خدا و اين صفت خاص است به خداوند عالم جل شأنه . تباره ( tab re ) ا . پ . آسيب و صدمه . تبارى ( tab ri ) م . ع . با هم معارضه كردن . تباريح ( tab rih ) ا . ع . تباريح الشوق : تندى و تيزى شوق . تباريق ( tab riq ) ا . ع . طعام اندك كم روغن . تبازج ( tab zoj ) م . ع . با هم فخر نمودن . تبازخ ( tab zox ) م . ع . تبازخ عن الامر : باز ايستاد از آن كار . و تبازخت المراة : كلان سرين گرديد آن زن . تبازى ( tab zi ) م . ع . بلند كردن سرين خود را و گام فراخ نهادن . و بسيارى نمودن چيزى كه در نزد شخص نباشد . تباسيدن ( tab sidan ) ف ل . پ . از گرمايى خود شدن و بىهوش گرديدن . تباشر ( tab cor ) م . ع . مژده دادن و بشارت دادن مر يكديگر را . تباشر ( tab cir ) ا . پ . تحثرات سيليكى كه مركب شده‌اند از سيليكات پتاس و سيليكات آهك و متشكل مىشوند در تجويف عقود يك قسم نىهندى موسوم به بنبو و گل سفيد و نوع گل و گچ . و مأخوذ از تازى : مژده و بشارت . و تباشير صبح : سفيدى اول صبح . تباشير ( tab cir ) ا . ع . بشارت و مژده . و اوائل صبح . و اوائل هر چيز . و خلطهاى زمين از وزيدن باد . و نشان ريش بر پهلوى ستور . و خرمابنان زودرس . و رونق و رنگ خرما وقت رسيدن . تباشير ( tab cir ) ع . ج . تبشير : مژده‌ها و بشارتها . تباصر ( tab sor ) م . ع . تباصروا تباصرا : ديدند بعضى مر بعضى را . تباط ( taba'ot ) م . ع . بر پهلو خفتن و شب كردن بفراخى عيش و تباط عنه : اعراض نمود از وى . تباطؤ ( tab to ' ) م . ع . درنگى كردن در رفتار يق تباطا الرجل فى مسيره . تباع ( teb ' ) م . ع . تابع متابعة و تباعا . مر . متابعة . تباع ( teb ' ) ا . ع . ج . تبيع . تباع ( tobb ' ) ا . ع . تباع العسكر : كسانى كه با اردو حركت مىكنند . ج : تابع . تباعة ( tab at ) م . ع . تبعه تبعا و تباعة ( از باب سمع ) : پس روى كرد او را و در پى وى رفت و لاحق گرديد بوى . تباعة ( teb at ) ا . ع . عاقبت بد . تباعد ( tab od ) م . ع . دور شدن . تباعد ( tab od ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - دورى . تباعل ( tab ol ) م . ع . جماع كردن و ملاعبت كردن زن و شوى با هم . تباعية ( tab iyat ) ا . ع . اطاعت . تباغض ( tab qoz ) م . ع . دشمنى كردن با يكديگر . تباغى ( tab qi ) م . ع . بغاوة و عصيان كردن با هم . تباك ( tab k ) ا . پ . تب . و ا خ . نام مردى . تباك ( tab kk ) م . ع . بر هم نشستن و تباك القوم عليه : ازدحام نمودند قوم بر وى . تباكى ( tab ki ) م . ع . گريهء دروغ نمودن . تباكى ( tab ki ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - گريهء دروغ . تبال ( tabb l ) ا . ع . تابل‌فروش و ديگ‌افزار فروش . تبالة ( tab lat ) ا خ . ع . شهرى در يمن داراى زراعت بسيار و فواكه . المثل : اهون من تبالة على الحجاج و كان عبد الملك ولاه اياها فلما رآها استحقرها فلم يدخلها . تبالح ( tab loh ) م . ع . انكار كردن با هم يق تبالحا : با هم انكار كردند . تبالط ( tab lot ) م . ع . تبالطوا : با شمشير زدند يكديگر را . تبالغ ( tab leq ) . ع ج . تبلغة ( tableqat ) . تباله ( tab loh ) م . ع . خود را ابله نمودن بىآنكه باشد . تباله ( tabban - lahu ) ع . كلمهء نفرين يعنى هلاكى باد او را . مر . تب . تبالى ( tab li ) م . ع . تباليته : آزمودم آن را . تبان ( tob n ) و ( tab n ) و ( teb n ) آ خ . ع . لقب تبع حميرى كه او را سعد تبان گويند . تبان ( tabb n ) ا . ع . كاه‌فروش . تبان ( tobb n ) ا . ع ازار خرد كه عورت مغلظه را پوشد و بيشتر ملاحان و كشتى گيران پوشند . ج : تبابين . تبانه ( tab nat ) م . ع تبن تبنا و تبانة : ( از باب سمع ) : زيرك و باريك - بين و ريزه‌كار گرديد .